Edward Pilch [1915-1941]

  • Autor: admin
  • 15 kwiecień, 2013
  • Komentowanie nie jest możliwe

Edward PilchEdward Roman Pilch urodził się 25 lutego 1915 r. w Jaśle na Podkarpaciu. W rodzinnym mieście uczęszczał do gimnazjum, gdzie w 1934 r. uzyskał maturę. Jesienią tego roku przeszedł kurs unitarny w podchorążówce piechoty, a na początku 1935 r. przyjęty został do Szkoły Podchorążych Lotnictwa w Dęblinie. Ukończył ją 15 października 1937 r. jako podporucznik pilot ze specjalnością myśliwską. Otrzymał przydział do 123 eskadry w 2 pułku lotniczym w Krakowie, wyposażonej w P.7 – „siódemki”.
W lipcu 1938 r. przeniesiony został do 122 eskadry, gdzie z czasem objął stanowisko zastępy jej dowódcy, kpt. Mieczysława Wiórkiewicza. W eskadrze pozostał do rozpoczęcia wojny – 31 sierpnia 1939 r. wyruszył na polowe lotnisko do Balic. 2 września 1939 r. mianowany został po kpt. Walerianie Jasionowskim oficerem taktycznym III/2 Dyonu Myśliwskiego. Wraz z upływem czasu przesuwał się z krakowskimi eskadrami najpierw na północny, a potem na południowy wschód, by dzień po agresji Związku Sowieckiego z rzutem kołowym dyonu przekroczyć granicę Rumunii. Został internowany, lecz po krótkim pobycie w obozie w Focsani zbiegł i dotarł do portu Bałczik nad Morzem Czarnym, skąd 15 października 1939 r. na pokładzie greckiego statku „Aghios Nikolaos” odpłynął do Bejrutu. Tam zaokrętował się na francuski „Ville de Strasbourg”, którym 29 października dotarł do Marsylii.
Po parutygodniowym pobycie w Salon i Lyon-Bron Pilch został skierowany do wyjazdu do Anglii – przybył tam już w grudniu 1939 r. Pierwszą część 1940 r. spędził w Eastchurch ucząc się angielskich przepisów i języka. Latem przeszkolił się na Hurricane’ach w 6 OTU w Sutton Bridge, a 16 lipca 1940 r. przydzielony został do pierwszej polskiej jednostki myśliwskiej na terenie Wielkiej Brytanii – 302 Dywizjonu „Poznańskiego”. Swój pierwszy samolot w bitwie o Anglię zestrzelił 15 września 1940 r., gdy podczas kolejnego startu w tym dniu 302 dywizjon przechwycił grupę Dornierów z eskortą; Pilch po długim pościgu zestrzelił u ujścia Tamizy Do 17 i Do 215 (przy weryfikacji jego zestrzeleń po wojnie jedno z tych zwycięstw ostatecznie odrzucono, gdyż na „liście Bajana” zaliczono mu tylko 2 i 1/2 zestrzeleń). Kolejnego bombowca, tym razem Ju 88, strącił trzy dni później – 18 września (także u ujścia Tamizy).
Po zakończeniu bitwy o Anglię i przeniesieniu dywizjonu do Westhampnett częstotliwość lotów spadła, w rezultacie czego do spotkań z Niemcami prawie nie dochodziło. Konto 302 dywizjonu w nowym roku otworzyli dopiero 16 lutego 1941 r. Pilch i plut. Marian Wędzik, gdy po starcie alarmowym w rejonie miasta Bongor Regis zestrzelili Ju 88 (obu lotnikom zaliczono po 1/2 zwycięstwa).
Parę dni później, 20 lutego o 9.55, Pilch w czterosamolotowym kluczu (poza nim ppor. Bronisław Bernaś, ppor. Marceli Neyder, sierż Marian Rytka) wystartował do treningowej walki powietrznej. Po osiągnięciu 20 000 stóp piloci rozpoczęli pojedynki w dwójkach. Po parunastu minutach Pilch wszedł Bernasiowi na ogon, co ten drugi uznał za koniec pierwszej walki. Próbował dołączyć na skrzydło Pilcha, który w tym momencie rozpoczął niekontrolowane nurkowanie. Nie wyszedł z niego i siedząc za sterami płonącego (samolot zapalił się w powietrzu) Hurricane’a I WX-X (R2687) rozbił się koło miejscowości Arundel.
Porucznik (Pilot Officer) Edward Pilch został pochowany na cmentarzu Chichester Cemetery w Chichester. Odznaczony był Krzyżem Srebrnym Orderu Wojennego Virtuti Militari (nr 9265), Krzyżem Walecznych oraz Polową Odznaką Pilota.


inż. Paweł Pilch [1896 – 1970]

DSC_0805Paweł Pilch (1896 – 1970) – mierniczy przysięgły
Inż. Paweł Pilch urodził się 4 sierpnia 1896 roku w Wiśle na Kozincach (Siglańska) jako trzeci z jedenaściorga dzieci Jana i Zuzanny z domu Cieślar. Najmłodszy brat Adolf w czasie drugiej wojny światowej był dowódcą batalionu piechoty w Zgrupowaniu Stołpce AK pseudonim ˝Góra – Dolina˝. Był cichociemnym. Paweł Pilch ukończył szkołę powszechną w Wiśle Głębcach. Dzięki pomocy Macierzy Szkolnej dostał się do gimnazjum realnego z językiem polskim w Orłowej na Zaolziu, które ukończył w 1915 roku. W tym samym roku powołany został do wojska. Służył w piechocie i artylerii pomiarowej na froncie wschodnim w Rosji. Wrócił z Syberii w 1918 roku. Po ukończeniu kursów mierniczych w Skierniewicach pracował w Urzędzie Ziemskim. W 1928 roku w Warszawie uzyskał uprawnienia mierniczego przysięgłego i rozpoczął prace jako mierniczy przysięgły na terenie woj. białostockiego a w 1933 roku przeniósł się na stałe do Wisły, gdzie założył jako jeden z nielicznych mierniczych na terenie powiatu swoje biuro pomiarowe najpierw w Skoczowie, a potem już na stałe w Wiśle. Na początku drugiej wojny światowej w obawie przed aresztowaniem wyjechał do Krakowa i tam zatrudnił się w firmie budowlanej. Z rodziną utrzymywał sporadyczny kontakt w obawie przed aresztowaniem. Po zakończeniu wojny wrócił do Wisły. W 1948 roku na apel ówczesnych władz ziemskich wyjechał na tzw.″Ziemie Odzyskane″ przyjmując do wykonania część prac związanych z regulacją spraw gruntowych dla przesiedleńców. Po powrocie podjął prace w Spółdzielni Pracy Inżynierskiej ˝Osiedle˝ w Katowicach, a następnie w Spółdzielni ˝Geoplan˝ z filią w Wiśle. Sprawował funkcję biegłego sądowego do spraw geodezji dla Sądu Powiatowego w Cieszynie. Był zaangażowany wraz z innymi w zorganizowanie Gminnej Spółdzielni Samopomoc Chłopska w Wiśle gdzie przez pewien czas należał też do Zarządu. Nie należał nigdy do żadnej organizacji politycznej. Udzielał się w działalności parafialnej pełniąc funkcję kuratora. Był osobą dobrze znaną dla mieszkańców Wisły, którym służył swoim długoletnim doświadczeniem zawodowym, zawsze dobrą radą i pomocą. Zmarł po krótkiej chorobie w Wiśle 04 czerwca 1970 roku w wieku 74 lat i pochowany został ˝Na Gróniczku″.


Józef Pilch [1913-1995]

Józef Pilch (1913-1995)JÓZEF PILCH (1913-1995) – bibliofil, spółdzielca, publicysta, regionalista, badacz dziejów Śląska Cieszyńskiego, zasłużony członek Towarzystwa Miłośników Ustronia (TMU), inicjator  i współtwórca popularnonaukowej serii wydawniczej TMU pn. „Pamiętnik Ustroński”.
Przyszedł na świat 2 marca 1913 r. w Goleszowie Równi jako syn Jerzego Pilcha i Marii z domu Pilch. Jego przodkowie wywodzili się z Wisły. Całe swoje życie i twórczość związał z ziemią cieszyńską, gdzie mieszkał i pracował do ostatnich swoich dni – w Ustroniu „na Gojach”. Po ukończeniu siedmioklasowej Szkoły Powszechnej Nr 2 oraz trzyletniej, zawodowej Dokształcającej Szkoły Przemysłowej rozpoczął pracę jako ślusarz w ustrońskiej fabryce „Brevillier i Ska & A. Urban Synowie”. Był wszechstronnie uzdolnionym historykiem-samoukiem. Wiedzę zdobywał samodzielnie, ucząc się korespondencyjnie oraz kończąc różnego rodzaju kursy, m.in. z zakresu ekonomii i buchalterii, których uwieńczeniem było zdanie matury w Krakowie. Od 1930 r. związany był z Robotniczym Stowarzyszeniem Kulturalno-Oświatowym „Siła”, biorąc tym samym aktywny udział w życiu kulturalnym Ustronia. Występował w amatorskich zespołach artystycznych, reżyserował sztuki, układał programy na różnego rodzaju uroczystości. Wówczas to zawarł bliższą znajomość z działaczem ruchu robotniczego i współzałożycielem „Siły” Tadeuszem Regerem (1872-1938). Od wczesnej młodości interesował się także ruchem spółdzielczym. Jego aktywność na tej niwie spowodowała, iż w 1935 r. zaproponowano mu pracę w Ogólnym Stowarzyszeniu Spożywczym i Oszczędnościowym w Ustroniu. Przechodząc różne stopnie kariery zawodowej, zaczynając od ekspedienta, poprzez księgowego, głównego księgowego, a następnie pełnomocnika Zarządu do spraw ekonomiczno-finansowych, powołany został na stanowisko członka Zarządu ustrońskiej Powszechnej Spółdzielni Spożywców „Społem”, skąd w 1978 r. przeszedł na emeryturę. Duży wpływ na osobowość Józefa Pilcha wywarły wydarzenia z okresu okupacji niemieckiej Śląska Cieszyńskiego, czego dał wyraz we wspomnieniach Mój wrzesień 1939. Praca ta została doceniona uzyskując pierwszą nagrodę w konkursie zorganizowanym przez Śląski Instytut Naukowy w 1989 r. Temat II wojny światowej przewija się też w książce jego autorstwa Przyczynek do dziejów Ustronia z lat 1939-1945 (Ustroń 1971), która doczekała się drugiego wydania – poprawionego i rozszerzonego, pod tytułem Ustroń 1939-1945. Przyczynek do dziejów ludności miasta w okresie wojny i okupacji (Ustroń 1978). W jego dorobku publicystycznym spotykamy opracowania związane z ruchem robotniczym i socjalistycznym na ziemi cieszyńskiej – Z dziejów Robotniczego Stowarzyszenia Kulturalno-Oświatowego „Siła” na Śląsku Cieszyńskim 1908-1939 (Opole 1987), przyczynki do dziejów miejscowości – Polskie pierwodruki cieszyńskie (Cieszyn 1990) oraz dotyczące spółdzielczości – 35 lat Powszechnej Spółdzielni Spożywców w Ustroniu (Ustroń 1956), Z dziejów Spółdzielni Spożywców „Konsum Robotniczy” w Cieszynie 1920-1945-1970 (Cieszyn 1978). Niezwykle ważną sferę aktywności Józefa Pilcha stanowiła jego praca w Towarzystwie Miłośników Ustronia. Należał do grona dwudziestu pięciu osób, które w 1979 r. podjęły zwycięską, piątą z kolei próbę restytucji i odbudowy stowarzyszenia po z górą czterdziestoletnim „zamrożeniu” działalności, co miało związek z ówczesną sytuacją polityczną w kraju. W latach 1983-1995 zasiadał w Zarządzie TMU pełniąc funkcję członka Zarządu (1983-1986), a następnie prezesa honorowego (1986-1989) oraz wiceprezesa (1989-1995). W latach 80. oraz w pierwszej połowie lat 90. XX wieku Józef Pilch był spiritus movens większości działań podejmowanych przez TMU. W 1983 r. z jego inicjatywy przy Towarzystwie założone zostało wydawnictwo, które następnie rozwinęło się i z powodzeniem działa także dzisiaj, a publikacje ukazujące się pod szyldem TMU zapełniają lukę w regionalnej historiografii. Pierwsza pozycja, jaka wyszła pod jego redakcją, nosiła tytuł Zasłużeni ludzie Ustronia (Ustroń 1983). Kilka lat później rozpoczęto systematyczne wydawanie „Pamiętnika Ustrońskiego” – priorytetowego i najbardziej prestiżowego przedsięwzięcia TMU, którego pierwszy tom ukazał w 1988 r., w setną rocznicę powstania stowarzyszenia. Józef Pilch był redaktorem prowadzącym periodyku oraz autorem większości zawartych w nim opracowań historycznych (19 artykułów), w tym tak znaczących, jak Materiały informacyjne do źródeł publikowanych o Ustroniu, obejmujący 1434 pozycje. Pod jego redakcją ukazało się łącznie w latach 1988-1995 osiem roczników „Pamiętnika Ustrońskiego”. „Bibliofil z Gojów” był również inicjatorem i współautorem pierwszej edycji Słownika gwarowego Śląska Cieszyńskiego, który ukazał się nakładem Towarzystwa Miłośników Ustronia oraz Towarzystwa Miłośników Wisły pod koniec 1995 r., niestety już po jego śmierci. Spod pióra Józefa Pilcha wyszło łącznie około 220 artykułów związanych z Ustroniem i Śląskiem Cieszyńskim. Często opatrzał swoje prace pseudonimami – „Gojanin”, „PJ” lub „Pejot”. W parze z badaniem dziejów regionu szło bibliofilstwo. Józef Pilch w ciągu swego życia licznie odwiedzał antykwariaty oraz trafiał pod śląskie strzechy w wyszukiwaniu cennych egzemplarzy. Zgromadził księgozbiór liczący ponad trzy tysiące książek i pomniejszych wydawnictw, wśród których znajdują się także białe kruki. W ten sposób nawiązywał też kontakty z nieprzeciętnymi ludźmi –  literatami, historykami regionu, bibliofilami, publicystami, m.in. Janem Wantułą (1877-1953), Ludwikiem Brożkiem (1907-1976), Józefem Mazurkiem (1891-1968), Marią Wardas (1907-1986), Alojzym Targiem (1905-1973). Był człowiekiem bardzo kreatywnym, który swą osobowością i umiłowaniem ziemi cieszyńskiej, a co za tym idzie prowadzeniem szerokich badań nad jej dziejami, rozbudzał życie społeczne i kulturalne lokalnego środowiska. Józef Pilch zmarł 8 października 1995 r. w Szpitalu Uzdrowiskowym w Ustroniu i spoczął na miejscowym cmentarzu komunalnym.

                                                                                                                                            Bożena Kubień


Ksiądz Władysław Pilch – Pilichowski [1913-2008]

Urodzony 16 października 1913 r. w Cieszynie – Bobrku. Do czasu ukończenia Gimnazjum klasycznego im. A. Osuchowskiego w 1934 r. mieszkał z Rodzicami – ojcem Pawłem Pilchem z zawodu krawcem i matką – Marią z domu Jursza – w Cieszynie przy ul. Wyższa Brama 27.

W latach 1934 – 1939 studiował teologię, filozofię i języki orientalne na Uniwersytecie Warszawskim im. Józefa Piłsudskiego. Ukończył studia 30 czerwca 1939 r. i otrzymał tytuł Kandydata Teologii Ewangelickiej, jednocześnie został włączony w poczet duchownych Kościoła Ewangelicko – Augsburskiego w Rzeczpospolitej Polskiej. Po wybuchu II wojny światowej i aresztowaniu ks. Karola Kulisza został Pilch mianowany zastępcą administratora diakonatu „Eben – Ezer” w Dzięgielowie w październiku 1939 r. Jednak już 13 kwietnia 1940 r. hitlerowcy aresztowali także Pilcha za odmowę podpisania volkslisty, wywożąc go na roboty przymusowe do III Rzeszy. Pracował m. In. W okolicach Berlina i Cottbus jako robotnik przy układaniu torów kolejowych.

Pod koniec wojny został pomocnikiem duchownego w Trzyńcu na Zaolziu, gdzie 2 czerwca 1945 r. ks. Józef Fukała z Bystrzycy udzielił mu ślubu z Amalią z domu Krzystek. Rok później w czerwcu 1946 r. władze kościelne oddelegowały ks. Pilcha daleko od rodzinnego Śląska Cieszyńskiego, do Mikołajek na Mazurach, w byłych Prusach Wschodnich ( na Śląsku wszystkie parafie ewangelickie były już obsadzone), gdzie służbę duszpasterską sprawował od 2 sierpnia 1946 r. do 1 listopada 1985 r.

Był pierwszym na Mazurach po wojnie wybranym w 1951 r. proboszczem parafii Ewangelicko – Augsburskiej w Mikołajkach, liczącej wówczas ponad 3 tys. wiernych. Okresowo administrował sąsiednie (Baranowo, Orzysz, Ełk i inne), ale też tak odległe parafie jak Suwałki, Białystok, Pasłęk (z powodu braku duchownych). Od października 1952 r. pozostawał ks. Pilch w areszcie więziennym w Olsztynie za odmowę inwigilacji i dostarczania odpowiednim służbom informacji o nastrojach panujących wśród Mazurów – ewangelików.

W obliczu masowego exodusu Mazurów na zachód po roku 1956 i w latach 70-tych ubiegłego wieku, co skutkowało 10-krotnym spadkiem liczby parafian w 1980 r. ks. Pilch, żeby utrzymać rodzinę (żona, troje dzieci), przyjmuje pracę nauczyciela gry na skrzypcach na ¾ etatu w miejscowym Ognisku Muzycznym oraz Państwowej Szkole Muzycznej I stopnia w Mrągowie (lata 1960 – 1971). Jednocześnie wobec poważnej obawy o możliwość zamiany, bądź wręcz sprzedaży kościoła ewangelickiego w Mikołajkach braciom katolikom ksiądz Pilch organizuje własnoręcznie i własnym ……….. – za zgodą Parafii – Muzeum Reformacji Polskiej w kościele. Wystawa dokumentowała istnienie żywiołu polskiego w byłych Prusach Wschodnich od XVI do XX w. w statystykach narodowościowych, w religijnej i świeckiej literaturze polskiej. Eksponaty pochodziły z prywatnych zbiorów księdza, od znajomych, jako dar od opuszczających ojczyznę Mazurów oraz z przeprowadzanej przez duchownego kwerendy w kraju i za granica.

Od roku 1975 władze zwierzchnie Kościoła Ewangelicko – Augsburskiego w PRL nie wykazały żadnego zainteresowania powstałą w Mikołajkach placówką (sic!).

Jej znaczenie i wartość doceniły natomiast władze państwowe, które we wrzesniu 1978 r. mianowały ks. Pilcha kustoszem muzeum, z właściwym dla tego stanowiska wynagrodzeniem. W roku 1985 przeniesiono ks. Pilcha – Pilichowskiego jako duchownego, po blisko 40 – letniej służbie duszpasterskiej w stan spoczynku. W trzy lata później władze kościelne nakazały usunięcie wystawy poloniców z budynku kościoła, a w roku 1991 wyrokiem sądu w Giżycku eksmitowały sędziwego pastora z plebanii czyniąc go bezdomnym. Dachu nad głową użyczyła księdzu rodzina zamieszkała w pobliżu kościoła.

Nową siedzibę znalazło Muzeum reformacji Polskiej – Oddział Muzeum Okręgowego w Suwałkach, w adaptowanych na ten cel przez władze wojewódzkie pomieszczeniach byłej Szkoły Powszechnej w Mikołajkach, gdzie funkcjonowało w latach 1991 – 2000, z kilkutysięczną, roczną frekwencją zwiedzających. W roku 2000 po administracyjnej zmianie w kraju, powiatowe władze nowo – powstałego województwa Warmińsko – Mazurskiego nie były w stanie finansować mikołajskiego muzeum. Wobec groźby jego likwidacji, Parafia Ewangelicko – Augsburska w Mikołajkach, z jej nowym duszpasterzem zdecydowała o przejęciu całości ekspozycji i pomieszczeniu jej w nowo postawionym budynku, w sąsiedztwie kościoła ewangelickiego na placu Kościelnym 5, gdzie istnieje do dzisiaj i pozostaje własnością Parafii Ewangelicko – Augsburskiej w Mikołajkach.

Ksiądz Władysław Pilch – Pilichowski złożony od 2000 r. niemocą i „przykuty” do łózka przez kolejnych 8 lat, utrzymywał się z przyznanej mu państwowej emerytury i pozostawał pod opieką córki – niżej podpisanej.

Zmarł 23 sierpnia 2008 r. w wieku niespełna 95 lat jako najstarszy wiekiem i służbą w diecezji Mazurskiej duchowny. Pochowany na cmentarzu komunalnym (dawniej ewangelickim) w Mikołajkach, obok żony Amalii, zmarłej w grudniu 1979 r.

 

 

 

Wielce skrótowy opis zycia, 40 – letniej służby duszpasterskiej i działalności księdza Pilcha – Pilichowskiego w Mikołajkach sporządziła

- córka, Irena Dzierwa.


Prof. dr hab. Andrzej Pilch [1926-2011]

Prof. dr hab. Andrzej Pilch (1926-2011), pochodził z Ustronia na Śląsku Cieszyńskim. Absolwent Uniwersytetu Jagiellońskiego. W 1952 roku podjął pracę w Akademii Górniczo-Hutniczej, a cztery lata później został zatrudniony w Instytucie Historii UJ. W latach 1968-1972 pełnił obowiązki prodziekana Wydziału Filozoficzno-Historycznego, a następnie wicedyrektora Instytutu Historii. W 1978 roku został prorektorem ds. dydaktyczno-wychowawczych UJ. Przez wiele lat kierował pracownią historyczną Instytutu Badań Polonijnych. Wybitny znawca i badacz historii Polski i Polonii. Długoletni współpracownik Polskiego Słownika Biograficznego oraz Towarzystwa Łączności z Polonią. Członek Polskiej Akademii Nauk i Polskiej Akademii Umiejętności. Spoczywa na cmentarzu ewangelickim w Ustroniu.


Agnieszka Pilch [1888-1945]

http://pl.wikipedia.org/wiki/Agnieszka_Pilchowa

http://pl.wikipedia.org/wiki/Agnieszka_Pilchowa

Agnieszka Pilch z domu Wysocka, znana jako Agni P. (1888-1945), uznana za jasnowidzącą, energoterapeutę i zielarkę. W latach 30. XX wieku związana z Wisłą, gdyż wyszła za mąż za wiślanina Jana Pilcha (nauczyciela). Na stoku góry Jarzębatej zbudowali willę „Sfinks”, która wkrótce stała się ośrodkiem ezoterycznym oraz wydawniczym, w którym Jan Hadyna redagował czasopismo „Hejnał”. W piśmie tym publikowała artykuły o tematyce okultystycznej i homeopatycznej. Sława Agnieszki Pilch jako jasnowidzącej i zarazem uzdrowicielki była tak duża, że zapraszano ją m.in. na Hradczany do Prezydenta Czechosłowacji Tomasza Masaryka, do Warszawy do Ignacego Mościckiego – Prezydenta RP czy do Józefa Piłsudskiego. W 1943 roku została aresztowana przez gestapo i uwięziona w KL Ravensbrück, gdzie zginęła.


Maria Pilch [1912-1990]

Maria PilchMaria Pilch (1912-1990), nauczycielka, ukończyła Seminarium Nauczycielskie im. M. Reja w Krakowie oraz Wyższy Kurs Nauczycielki w Kielcach. Zawodowo pracowała w miastach Górnego Śląska oraz w Wiśle. Autorka licznych opowiadań, artykułów publicystycznych i szkiców wspomnieniowych, a także trzech opracowań zwartych poświęconych dziejom miejscowość. „Wisła-wieś słowiańsko-ewnagelicka”, „Wisła naszych przodków”, „Ze starej Wisły” oraz ponad 80 tekstów publikowanych w różnych czasopismach. Dzięki jej zainteresowaniom etnograficznym i historycznym powstały opisy niezmiernie cenne dla zainteresowanych przeszłością beskidzkiej wsi. W okresie międzywojennym związana z tzw. Gospodą Poetów w Wiśle, nawiązała kontakty z wieloma znanymi twórcami i krytykami literackimi, była także muzą Gustawa Morcinka i Jana Sztaudyngera.


Ks. gen. bryg. Adam Pilch [1965-2010]

http://pl.wikipedia.org/wiki/Adam_Pilch

http://pl.wikipedia.org/wiki/Adam_Pilch

Ks. gen. bryg. Adam Pilch (1965-2010), duchowny Kościoła Ewangelicko-Augsburskiego, absolwent Chrześcijańskiej Akademii Teologicznej. Proboszcz Parafii Wniebowstąpienia Pańskiego w Warszawie. W 1995 roku rozpoczął służbę w Ewangelickim Duszpasterstwie Wojskowym. Od listopada 2009 roku pełnił obowiązki Naczelnego Kapelana Ewangelickiego. Uczestniczył w wielu spotkaniach z żołnierzami na misjach pokojowych. Wyróżniony m.in. Orderem Uśmiechu i Medalem Alberta Schweitzera za postawę oraz działalność humanitarną. Pochodził z Wisły na Śląsku Cieszyńskim. Zginął w katastrofie smoleńskiej.


Jan Pilch [1852-????]

Jan Pilch, nauczyciel pochodzący z Wisły. Urodził się w 1852 roku „Pod Malinką”. Po ukończeniu szkoły trywialnej w rodzinnej miejscowości kontynuował edukację w Gimnazjum Ewangelickim w Cieszynie. W 1874 roku, jako absolwent cieszyńskiej preparandy nauczycielskiej podjął pracę pedagogiczną. Przez kilka miesięcy pracował w szkole w Wędryni-Zaolziu, a następnie objął stanowisko kierownika w nowej szkole w Karpętnej. Funkcję tę pełnił przez 40 lat. Był człowiekiem bardzo szanowanym przez miejscową społeczność. Zajmował się ziołolecznictwem. Chętnie służył radą i konkretną pomocą. Jedna z jego córek była matką Stanisława Hadyny.


Prof. dr inż. Władysław Pilch [1923-1996]

Prof. dr inż. Władysław Pilch (1923-1996), absolwent Gimnazjum Matematyczno-Przyrodniczego w Cieszynie. W 1951 roku ukończył Wydział Górniczy Akademii Górniczo-Hutniczej w Krakowie, z którą związał swą karierę naukową. Na uczelni tej pełnił różne funkcje m.in. kierownika Instytutu Surowców Mineralnych, wicedyrektora Instytutu Przeróbki Surowców Mineralnych, prodziekana Wydziału Górnictwa. Odbywał staże naukowe na wielu europejskich uczelniach, a w latach 1982-1986 wykładał na Politechnice w Kandunie w Nigerii kierując jednocześnie zakładem Mineral Processing. Uczestnik wielu kongresów międzynarodowych m.in. w Paryżu, Cannes, Halifaxie w Nowej Szkocji, San Paulo w Brazylii. Od 1974 roku członek Polskiej Akademii Nauk. Jego dorobek to ponad 100 publikacji oraz wiele patentów. Był tytanem pracy. Sam nauczył się czterech języków, angielskiego, niemieckiego, francuskiego i rosyjskiego. „Światłością jest nauka, a drogą żywota są ćwiczenia” – to słowa z Przypowieści Salomona, które często i chętnie przytaczał. Pochodził z Wisły, gdzie spoczywa na cmentarzu na Groniczku.